توبه گر کربلا...

حر بن یزید ریاحی :فرمانده سپاهی هزار نفری از سربازان عبیدالله ابن زیاد

توبه حُرّ:
روز عاشورا، امام حسين(عليه السلام) با صداي بلند از مردم ياري خواست و گفت:
«أَما مِنْ مُغِيث يُغِيثُنا لِوَجْهِ اللهِ؟ أَما مِنْ ذابٍّ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللهِ؟»
حر رياحي با شنيدن سخنان جانسوز امام، مضطرب و پريشان شد، با ناراحتي نزد عمربن سعد آمد و به او گفت: آيا مي خواهي با حسين(عليه السلام) بجنگي؟ عمربن سعد با کمال بي شرمي گفت: آري، چنان نبردي کنم که کمترين آن بريده شدن سرها و جدا شدن دستها را به دنبال دارد. حرّ که دوست نداشت با امام روبه رو شود، به او گفت: بهتر نيست او را به حال خود واگذاري تا اهل بيت خود را از اينجا دور کند؟ عمر سعد که جيره خوار عبيدالله بود، در جواب گفت: اگر کار دست من بود، پيشنهاد تو را عملي مي کردم، ولي امير اجازه نمي دهد.
حرّ نگران و آشفته در گوشه اي ايستاد و به فکر فرو رفت. به دنبال بهانه اي مي گشت که از لشکر عمر سعد جدا شود، لذا نزد «قرّة بن قيس» آمد و گفت: اسبت را آب داده اي؟ گفت: نه، حر گفت: نمي خواهي آبش دهي؟ من مي روم و او را سيراب مي کنم و با اين بهانه از لشکر عمر سعد فاصله گرفت و راهش را به طرف خيمه گاه امام، کج کرد. مهاجربن اوس که همراهش بود، به حُر گفت: از کارهايت متحيّر شده ام، به خدا قسم هرگز تو را اين گونه نديده ام، اگر از دليران کوفه سؤال مي کردند، نام تو را مي بردم. حرّ رياحي در جواب گفت:
«به خدا قسم، خود را در ميان بهشت و جهنم مي بينم، ولي چيزي را بر بهشت ترجيح نخواهم داد. اگر چه مرا بکشند و پاره پاره کرده و بسوزانند.»

اولین شهید کربلا: بااذن امام حسین اولین کسی بود که به جنگ یزیدیان پرداخت.

لحظه شهادت:

حر با شجاعت تمام پس از به درک واصل کردن تعداد زیادی از سپاهیان عبیداله سرانجام بر اثر ضربه اي که بر اسبش خورد، بر زمين افتاد و مجروح شد. اصحاب امام حسين(عليه السلام) پيکرش را به خيمه گاه منتقل کرده، مقابل ابا عبدالله گذاشتند، در حالي که حرّ آخرين نفسهاي زندگي را مي کشيد، حضرت خم شد و چهره اش را از گَرد و غبار پاک کرد و فرمود:

«انت الحر کما سمیتک امک، و انت الحر فی الدنیا و انت الحر فی الآخرة»

"تو همانطور که مادرت نامت را حر گذاشته آزاده ای آزاده این دنیا و آن دنیا"

www.qurannoor.blogfa.com...